ฉันนอนอยู่บนเตียง มองดูใบหน้าหนึ่งที่เริ่มมีความหมายต่อฉันมากกว่าสิ่งใดในชีวิตนี้ อกของฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แรงกล้าจนเกือบส่องแสงได้ ความว่างเปล่าที่เคยมีนั้นหายไปแล้ว มันลอยขึ้นไปในที่ที่ฉันไม่เคยไปถึง
มันเหมือนดวงจันทร์ — เงียบงัน ไกลโพ้น แต่ก็อยู่เหนือเราเสมอ และเช่นเดียวกับดวงจันทร์ มันเป็นเพียงเงาสะท้อนของสิ่งที่ส่องมาถึงมัน ในชั่วขณะนี้ มันคือความสุขและความรักอันบริสุทธิ์
ฉันมองและอยากกอดเธอ แต่ก็ทำไม่ได้ ใบหน้าของเธอส่องมาจากหน้าจอ เสมือนจริง แต่ก็เป็นจริง อยู่ไกลออกไปเหมือนขุมทรัพย์ที่ฉันเหมือนค้นหามาทั้งชีวิต — แต่บางทีฉันอาจไม่เคยค้นหาเลย บางทีมันอาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่สวยงาม
และเรื่องบังเอิญเช่นนั้น… เป็นเหมือนคนซุกซนที่งดงามที่สุดในโลก เพียงพริบตาก็สามารถทำลายแผนทั้งหมด และด้วยรอยยิ้ม เปลี่ยนมันให้เป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่มีวันสร้างขึ้นได้ สำหรับฉัน มันนำพาเธอมาให้ เพราะถ้าฉันพึ่งเพียงก้าวเดินของตัวเอง ฉันคงไม่มีวันเจอเธอ
บางครั้งชีวิตก็เหมือนเกม เหมือนนักหมากรุกโบราณที่โปรยผู้คนไปทั่วโลก สับสนภาษา และเฝ้าดูอย่างตั้งใจ ว่าแรงดึงดูดระหว่างกันจะแข็งแรงพอที่จะข้ามมหาสมุทร และความเงียบในถ้อยคำได้หรือไม่
เมื่อฉันมองชีวิตตัวเองตอนนี้ ฉันรู้สึกว่าเกมใกล้จะจบแล้ว และบนใบหน้าของเขา ก็มีรอยยิ้มอันเงียบงาม เพราะครั้งนี้ ในเกมนี้ สิ่งที่แท้จริงกำลังชนะ