ก่อนเข้านอน ฉันทอดสายตาย้อนกลับไปถึงภาพของวันนี้
แล้วความคิดหนึ่งก็ค่อย ๆ ก่อเกิดขึ้นในใจ
มนุษย์เรา ไม่ว่าจะก้าวไกลจากสัตว์เพียงใด
ไม่ว่าเหตุผลและความคิดของเราจะซับซ้อนเพียงไหน
เราก็ยังถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณ
หรืออาจจะพูดได้ว่า ด้วยส่วนลึกในจิตใต้สำนึกของเราเอง
เรายึดติดกับสิ่งที่เคยชิน และก็เฝ้ารอให้ผู้อื่นทำเช่นเดียวกัน
ใครที่ทำลายกรอบนั้น ย่อมเสี่ยงต่อการสูญเสีย
และในวันนี้ ฉันเองก็เช่นกัน—เร็วเกินไปนัก
กลับนั่งคิดถึงคำพูดที่แท้จริงแล้ว
มันจะออกมาจากปากฉันอย่างเป็นธรรมชาติ
คำพูดที่ผู้คนมากมายรอคอยอย่างไร้ผล
แต่ฉันกลับไม่ได้พูดออกมา…
เพียงเพราะกลัวว่ามันจะปลุกความคิด
และด้วยความคิดนั้น จะนำมาซึ่งการสูญเสีย
ทำไมเมื่อเรารู้สึกจริง ๆ เรากลับไม่พูดออกไป
ถ้ามันไม่ตรงตามแบบแผนที่คนคาดหวัง?
แต่ในทางตรงกันข้าม—เมื่อเวลาผ่านไป
เมื่อเราแทบไม่ทันได้คิดถึงมันอีกแล้ว
เมื่อคำเหล่านั้นแทบไม่มีความหมาย
หรือบางครั้งถูกใช้แทนสิ่งที่มีความหมายตรงข้ามเสียด้วยซ้ำ
นั่นแหละ คือเวลาที่เรากลับพูดมันออกมา
ค่ำคืนนี้ ความคิดของฉันไม่ได้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ไม่ได้มีความคับแค้น หรือภาระใด ๆ
ค่ำคืนนี้ ฉันเพียงแค่สงสัย
ว่าทำไมเราจึงปล่อยให้ตัวเอง
ถูกนำทางด้วยแรงกระตุ้นเหล่านี้ได้ง่ายนัก
และทำไมฉันเอง จึงยังเลือกที่จะยอมจำนน
ต่อสิ่งที่ดูเหมือนไร้เหตุผลนัก