ฉันนั่งอยู่ในสถานที่ที่รู้สึกทั้งเก่าและใหม่ในเวลาเดียวกัน
ฉันดื่มกาแฟ รสชาติที่คุ้นเคยนัก แต่ก็ห่างหายไปนาน
หลังบาร์ของโรงแรมที่ครั้งหนึ่งฉันจากมาอย่างไม่สบายใจ
วันนี้ฉันลิ้มรสและสัมผัสถึงความสงบ ราวกับได้กลับบ้าน
หลังจากเวลายาวนาน ไม่จำเป็นต้องค้นหา หรือเรียนรู้อะไรใหม่
ทุกสิ่งคุ้นเคย เพื่อนเก่ากล่าวอรุณสวัสดิ์ให้ฉัน
จากประตูเขาโบกมือด้วยท่าทางที่เป็นตัวของเขาเองนัก
แต่ฉันกลับเข้าใจได้ในทันที
ช่วงเวลานี้ ความทรงจำ และสิ่งที่ฉันเคยเป็นที่นี่
บอกให้รู้ว่า ความรู้สึกและการได้รู้จักผู้คน
หล่อหลอมเลนส์ที่เราใช้มองพวกเขาได้เพียงใด
ครั้งหนึ่งเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมงาน ขยันขันแข็ง
แต่บางครั้งฉันก็มองเขาจากมุมของหัวหน้า
วันนี้ อย่างที่ฉันเขียนไว้ เขาคือเพื่อน…
ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร ฉันเข้าใจเขา และฉันก็มองเขาเช่นนั้น
วันนี้ฉันไม่ได้มองที่ทรงผมหรือเสื้อผ้า
ฉันเห็นภาพทั้งหมด ที่ไม่ถูกรบกวนด้วยสิ่งภายนอก
และฉันก็ครุ่นคิดต่อไป –
ถ้าเรามักตัดสินผู้คนใหม่ในชีวิตเช่นไร
นั่นคือวิธีที่เราอยากใช้ตัดสินคนใกล้ชิดหรือไม่
แม่ พ่อ หรือลูกๆ ของเรา…
และมีผู้คนกี่คนที่เราสูญเสียไปเพียงเพราะเลนส์แรกนั้น
มีสักกี่คนกันที่แท้จริงแล้วเป็นทองคำของโลกนี้
บางทีเราไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ
ไม่จำเป็นต้องด่วนตัดสิน
ไม่ต้องปิดกั้นราวกับว่าทัศนะของเราเป็นสิ่งถูกต้องที่สุด
ขอเพียงให้เวลาได้รู้จักผู้คนอย่างแท้จริง
และชีวิตของเราอาจได้รับความงดงามมากกว่าที่เคยคาดคิด