ฉันนั่งอยู่ในครัว ความเงียบที่มีเพียงเสียงรถที่แล่นผ่านเป็นครั้งคราวมาทำลายความสงบ ความสงบอย่างแท้จริง วันนี้ฉันไม่ได้ไปทำงาน ไม่ต้องเร่งรีบทำสิ่งที่ค้างคา วันนี้เป็นวันของฉัน…วันแห่งการพักผ่อน
ฉันจิบกาแฟ มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นว่าฤดูกาลได้เปลี่ยนไปและกลายเป็นฤดูใบไม้ร่วง หมอกหนาทึบปกคลุมเกือบทุกสิ่ง เทือกเขาแอลป์หายไป พักอยู่ในเมฆ เหลือเพียงทะเลสาบที่มองเห็นอยู่เบื้องหน้า มีฝูงเป็ดเล็ก ๆ สองสามตัว ลอยไปมาด้วยกันอย่างเงียบสงบ
สายตาของฉันหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นเดิม สายลมอ่อน ๆ พัดให้ใบไม้ร่วงลงมาทีละใบ ความทรงจำในวัยเด็กย้อนกลับมา — ตอนที่ฉันเดินกลับบ้านหลังจากเรียนดนตรี มองใบไม้ร่วง ฟังเสียงลมเย็นที่สอนฉันมากมายเกี่ยวกับชีวิต มันแสดงให้ฉันเห็นวัฏจักรของชีวิต และความงดงามของการยอมรับและชื่นชมทุกช่วงเวลาของมัน
ความรู้สึกของการได้เชื่อมโยงกับสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเองนั้น เติมเต็มหัวใจของฉัน ฉันเคยรักความสงบนั้น และฉันก็ยังรักมันอยู่จนถึงทุกวันนี้
แต่ทุกวันนี้โลกของฉันต่างออกไป เต็มไปด้วยความเร่งรีบและเป้าหมายของคนอื่น ช่วงเวลาแบบนี้มีไม่มากนัก ช่วงเวลาที่ฉันสามารถอยู่กับตัวเอง รับรู้ถึงความสงบ สูดลมหายใจลึก ๆ และรู้สึกถึงจิตวิญญาณของตัวเอง มากกว่าร่างกายที่มองเห็นได้