เช้าวันหนึ่ง ถนนที่ไม่คุ้นเคย อากาศยังคงนุ่ม อุ่น อวลไปด้วยกลิ่นของคืนที่ผ่านมา เขาเดินไปตามทางเท้า มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่มีจุดหมาย ไม่มีทิศทาง หน้าคาเฟ่เล็ก ๆ ข้างโรงเรียนมีคนต่อแถวอยู่แล้ว เขาจึงเข้าไปยืนรอ พอถึงคิว เขาก็รู้ตัวว่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วรีบหาตัวแปลภาษา
“กาแฟไหม?” เสียงดังมาจากหลังเคาน์เตอร์
เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพยักหน้า พนักงานยื่นบัตรคิวที่มีหมายเลขให้ มันผ่านไปได้ดีกว่าที่คิด
เขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ พยายามแปลหมายเลขออเดอร์ 40, sí sip เขาพยักหน้า เหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่างสำคัญ เขาไปยืนข้างหน้าต่าง และมองรถที่วิ่งไปทางโรงเรียน เด็ก ๆ ในชุดนักเรียน ความเคลื่อนไหวของเช้าที่เหมือนจะไม่เกี่ยวกับเขา
จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกหมายเลข เขาหันไป และเอื้อมมือไปรับกาแฟ แต่แทนที่จะสัมผัสแก้ว เขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นของการสัมผัส มีอีกคนกำลังจะหยิบกาแฟแก้วเดียวกัน
เขาหยุดนิ่ง ความรู้สึกแบบนี้ เขาไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้น และสายตาของทั้งคู่ก็สบกัน ดวงตาสีเข้ม ลึก พลังบางอย่างไหลจากดวงตาของเธอ ไปยังดวงตาสีฟ้าของเขา โดยไม่มีคำพูดแม้แต่คำเดียว เพียงชั่วขณะ เขาหลงอยู่ในนั้น
เธอยิ้มเบา ๆ และพูดเบา ๆ ว่า “ยี่สิบ” พร้อมกับชี้ไปที่เลข 20 บนแก้ว
เขาสะดุ้ง เขารู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น และรีบปล่อยมือของเธอทันที หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าที่ควร เขาไม่รู้ว่าเขาข้ามเส้นไปหรือไม่ และไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร
“ขอโทษนะครับ” เขาพูด และยึดประโยคนี้ไว้เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่เขามี
“ไม่เป็นไร” เสียงเบา ๆ ตอบกลับมา และก่อนที่เขาจะทันเข้าใจคำพูดนั้น เธอก็จากไปแล้ว
เวลาที่เขาได้รับกาแฟของตัวเอง ผ่านไปเร็วเกินไป เขาแทบไม่รับรู้รสชาติของมันเลย เขายังคงจมอยู่ในดวงตาคู่นั้น
วันต่อมา เช้าแบบเดิม เขาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความคิดเดียว และไปที่คาเฟ่ในเวลาเดิม เขารอ แต่เธอไม่มา
“หวังว่าเธอจะไม่ได้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ” เขาคิด
เช้าวันต่อมา เธอก็ยังไม่มา เขารอ มองประตู มองผู้คน มองความว่างเปล่า แล้วในช่วงเวลาที่เขาเผลอ เธอเดินเข้ามา
34, ออเดอร์ของเธอ เขารอ
ครั้งนี้ เขาทำมันอีกครั้ง ตั้งใจ มือของพวกเขาสัมผัสกัน สั้น ๆ แต่ตั้งใจให้นานขึ้นเล็กน้อย เธอมองเขาและยิ้ม เขายิ้มกลับ เขาสูดหายใจ
“ขอโทษนะครับ ผมไม่อยากรบกวน… แต่ผมอยากถามว่า เราจะไปดื่มกาแฟด้วยกันสักครั้งได้ไหม”
วันเวลาผ่านไป กาแฟกลายเป็นกิจวัตร ความใกล้ชิดกลายเป็นความจำเป็น
พวกเขาพบกันที่เดิม ข้างหน้าต่างทุกครั้ง เธอสั่งโดยไม่ลังเล เขายังคงถือโทรศัพท์อยู่ แต่ต้องใช้มันน้อยลงเรื่อย ๆ เขาเรียนรู้ ผ่านเธอ เขาเพลิดเพลินกับวิธีที่เธอยิ้ม เมื่อเธออธิบายบางอย่างให้เขา ฟังวิธีที่เธอแก้ไขเขาเมื่อเขาพูดผิด และหัวเราะในแบบที่ทำให้เขาไม่อาจโกรธได้
วันหนึ่ง เธอหยิบโทรศัพท์จากมือของเขา
“ไม่ใช่แบบนั้น” เธอพูด และพิมพ์ประโยคให้เขา แล้วส่งคืนให้
“จะถามว่าอยากดื่มกาแฟไหมเป็นภาษาไทยพูดยังไง?”
“กาแฟไหม? ทุกคำถามง่าย แค่เติม ‘ไหม’ ตอนท้าย”
“โอเค งั้น… จูบไหม?”
เธอมองเขาอย่างจริงจัง
“ฉันจะฆ่านายเลย”
เขาเอนตัวเข้าไป และจูบแก้มของเธอ
วันใหม่ เธอกำลังอ่านหนังสือใต้ต้นไม้ในสวน เขานั่งอยู่บนม้านั่ง ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ แต่สายตาของเขามองเพียงเธอ ความสงบที่เธอแผ่ออกมา ความงามของเธอ
“ผมอยากเป็นหนังสือเล่มนั้น” เขาพูดเบา ๆ
“ผมอยากให้คุณมองผมแบบนั้น และถือผมไว้ในมือของคุณ”
เธอเงยหน้าขึ้น ตอนแรกเพียงแค่มองเขา เหมือนกำลังเก็บเขาไว้ในความทรงจำลึก ๆ
เธอยิ้ม
“ฉันจะฆ่านายเลย”
“ด้วยจูบหวาน ๆ เหรอ?”
เธอขมวดคิ้ว
“ไม่”
เธอยิ้ม และกลับไปอ่านหนังสือ
พวกเขานั่งเงียบ ๆ ด้วยกัน ความเงียบที่เต็มกว่าช่วงเวลาอื่น
“ถ้าเราแก่ไปล่ะ?”
“แก่จริง ๆ”
เขามองเธอ
“ฉันอยากตายไปพร้อมกับคุณ”
เขามองเธอนานกว่าปกติ จากนั้นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ผมจะควบคุมเวลา และจะพาเรากลับมาที่นี่ เพื่อให้เราได้ใช้ชีวิตนี้อีกครั้ง”
เธอหัวเราะ
“ฉันจะฆ่านายเลย”
กาแฟกลายเป็นอ้อมกอด
อ้อมกอดกลายเป็นจูบ
พวกเขาเดินจับมือกัน เหมือนคู่ที่เกิดมาเพื่อกันและกัน
หลายอย่างเปลี่ยนไป
แต่บางอย่างยังเหมือนเดิม
“ฉันจะฆ่านายเลย”
“คงจะสวยดีนะ ถ้าตายด้วยมือของผู้หญิงที่สวยขนาดนี้”
เธอกอดเขา แล้วพวกเขาก็เข้านอน
การนอนด้วยกัน คือสิ่งที่เติมพลังให้ทั้งคู่ เชื่อมโยงพวกเขาเข้าหากัน
“อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์”
“กาแฟไหม?”
พิธีกรรมประจำวันเริ่มขึ้น
บางครั้ง เขารู้สึกเหมือนเคยอยู่ในช่วงเวลานี้มาก่อน แสงเดียวกัน คำพูดเดียวกัน สายตาเดียวกัน แล้วมันก็หายไป
เย็นวันหนึ่ง
มุกเดิม
คำตอบเดิม
“ฉันจะฆ่านายเลย”
แต่โทนเสียงต่างออกไป
เธอมีวันที่ไม่ดี มีบางอย่างกวนใจเธอ เขาไม่รู้
เขาเข้าไปใกล้ จูบหน้าผากเธอ
“มันจะไม่เปลี่ยนอะไรหรอก ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่โดยไม่มีคุณ”
เธอมองเขา ไม่เข้าใจคำพูดนั้น
เขามองเธอนานกว่าปกติ
แล้วในวินาทีนั้น เขาตัดสินใจ
เขาจะไม่ปล่อยวันนั้นให้จบลง
วันใหม่มาถึง
“อรุณสวัสดิ์…”
มันเป็นแค่ความฝันเหรอ?
เธอมองตัวเองในกระจก มีบางอย่างไม่ถูกต้อง เดจาวู ไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่เหมือนร่องรอย เหมือนเธอเคยมีชีวิตอยู่ในวันนี้แล้ว
ทั้งวัน เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างเคยเกิดขึ้นแล้ว
เย็น
สัมผัส
จูบ
การล้มลง
วันใหม่
“อรุณสวัสดิ์…”
น้ำเสียงเดิม แสงเดิม
เย็น
คำเดิมกำลังก่อตัว ก่อนที่เขาจะพูด
การล้มลง
อีกครั้ง
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ยังเป็นวันอังคาร
เย็น
ความรู้สึกเดิม บรรยากาศเดิม มุกเดิม
เธอมองเขา
“มันเคยเกิดขึ้นแล้วใช่ไหม?”
“หลายครั้งแล้ว”
“ผมบอกคุณแล้ว ว่าผมไม่อยากมีชีวิตอยู่โดยไม่มีคุณ”
“คุณทำอะไรลงไป?”
“ผมรู้ว่ามันอาจจะเกิดขึ้น ผมเลยไม่ปล่อยให้วันนั้นจบลง ผมเก็บมันไว้… เพื่อจะได้กลับมาหาคุณ”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าคุณรู้ว่าจะเกิดอะไร ทำไมคุณยังทำเหมือนเดิม?”
เขามองเธอ
“ผมไม่อยากเปลี่ยนมัน ผมอยากใช้ชีวิตทุกวันกับคุณ แม้ว่ามันจะเป็นวันเดียวซ้ำไปเรื่อย ๆ ผมอยากเห็นคุณตอนเช้า อยากจูบคุณตอนเย็น”
“คุณบ้า”
“ฉันจะฆ่านายเลย”
คำเดิม แต่ครั้งนี้อ่อนโยน
เขาเข้าไปใกล้ ลูบแก้มเธอ จูบหน้าผากเธอ
ครั้งนี้ ไม่มีความเจ็บปวด มีแค่ความอบอุ่น
“ผมรักคุณ”
เธอหลับตาลง
ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องนี้จะจบอย่างไร แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน
พวกเขาเป็นของกันและกัน