เช้าตรู่… เร็วกว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย
กาแฟกำลังชงเอง ราวกับเป็นนิสัยที่ติดตัวมาจากพ่อแม่
หน้าต่างเปิดทิ้งไว้
ผมนั่งเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ คุยเงียบ ๆ กับผู้หญิงที่ผมรัก
สูดลมหายใจเข้า
อากาศภูเขาแอลป์ที่เย็นและบริสุทธิ์ แผ่วเบาสัมผัสผม… และบางอย่างข้างในก็ขยับขึ้นมา
กลิ่นนั้น
ผมรู้จักมัน
จู่ ๆ ผมก็ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป
ผมกลายเป็นเด็กผู้ชายผมสีบลอนด์ตัวเล็ก ๆ
กำลังจับมือแม่ เดินออกจากอพาร์ตเมนต์ในตอนเช้า
ข้างนอกเงียบสงบ ราวกับโลกเพิ่งเริ่มต้น
เรากำลังไปโรงอนุบาล เหมือนทุกเช้า
ภาพเลือนราง ไม่ชัดเจน
แต่กลิ่น… ยังชัดเจนเสมอ
มันพากลิ่นอื่น ๆ มาด้วย
กลิ่นครีมที่แม่ใช้
กลิ่นของโรงอนุบาล
รสชาติของขนมปังทาที่เราได้กินเป็นอาหารเช้า
และความรู้สึกนั้น
แตกต่างออกไป
วันนี้ผมรู้สึกเต็มอิ่ม มั่นคง
รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และเพื่ออะไร
แต่ตอนนั้น… มันเรียบง่ายกว่า
เงียบกว่า
ไม่มีคำถาม
แค่ได้มีอยู่
บางทีทุกอย่างรอบตัวเราเปลี่ยนไป
บางทีเราก็เปลี่ยนไปด้วย
แต่บางครั้ง แค่ลมหายใจหนึ่งครั้งก็พอ…
แล้วทุกอย่างก็กลับไปยังที่ที่มันไม่เคยจากไปจริง ๆ