นี่คือเช้า สำหรับผม เกือบสิบโมง ผมไปทำงานช้ากว่าวันปกติ จึงให้รางวัลตัวเองเล็ก ๆ ด้วยการนอนนานขึ้น ภาพบรรยากาศเทือกเขาแอลป์ อพาร์ตเมนต์ที่อบอุ่น กาแฟร้อน ๆ และภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะนอกหน้าต่าง
ทุกอย่างดูเหมือนจัดวางไว้อย่างถูกต้อง งาน ความรัก ทิศทาง
แต่เช้าวันนี้…
เธอคือคนที่ปลุกผม สำหรับเธอ มันไม่ใช่เช้าแล้ว เธอทำงานหนัก แม้จะเป็นวันเสาร์ และการจัดวางเวลาบนโลกทำให้ในชีวิตของเธอเป็นช่วงบ่ายแล้ว โทรศัพท์ดังขึ้น ผมมีความสุขที่ได้เห็นและได้ยินเสียงเธอ
กิจวัตรยามเช้าและความรู้สึกผูกพันเวลานั่งดื่มกาแฟกับคนใกล้ชิด นำทางความคิดและการกระทำของผม ในช่วงที่ผมกำลังจะได้รับรางวัลทางความรู้สึกของตัวเอง — กาแฟกับเธอ — ประโยคหนึ่งก็ดังขึ้นว่า
“ต้องกลับไปทำงานต่อแล้วนะ”
เธอพูดอย่างอ่อนโยนเสมอ เรากล่าวลา และสายก็ถูกตัดไป
ผมมักทบทวนการกระทำของตัวเอง ประเมินว่ามันถูกต้องหรือควรปรับเปลี่ยนอะไรหรือไม่
ครั้งนี้ก็เช่นกัน และผมไม่พอใจกับตัวเอง ผมเห็นชัดว่าผมทำไปตามความเคยชิน ถูกขับเคลื่อนด้วยความต้องการโดพามีนของตัวเอง แทนที่จะหยุดคิดถึงลำดับความสำคัญและเลือกกระทำตามนั้น
ผมควรลุกขึ้น ควรนั่งอยู่ตรงโต๊ะต่อไป และให้เวลาเธอในช่วงเวลาที่เรามีร่วมกัน
ความคิดแบบนี้ไร้สาระหรือไม่? บางทีมันอาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย บางทีคนส่วนใหญ่อาจปล่อยผ่านไป
แต่เราไม่มีวันรู้ว่านาทีไหนคือ “นาทีสุดท้าย” เราจะใช้มันอย่างถูกต้องหรือปล่อยให้ผ่านไป และเมื่อมันกลายเป็นอดีตแล้ว เราจะมองมันอย่างไร
เรามักพูดถึงนาทีสุดท้ายราวกับว่ามันมีเพียงครั้งเดียว แต่ความจริงแล้ว เรามีนาทีแบบนั้นเป็นร้อย ๆ นาทีสุดท้ายในช่วงเวลาที่ต้องลาจากคนที่เรารัก ในสถานที่ที่เราอาจไม่มีวันกลับไปอีก ในช่วงเวลาที่ทิ้งร่องรอยไว้ในตัวเรา
ร้อยช่วงเวลา ร้อยความคิดว่า
“ทำไมตอนนั้นฉันไม่ทำให้ต่างออกไป?”
แล้วคำตอบคืออะไร?
จงเรียนรู้ที่จะมองทุกสิ่งที่เราทำผ่านลำดับความสำคัญของเรา นั่นคือหนทางเดียวที่จะทำให้เราสงบใจกับตัวเอง