วันอาทิตย์ ความสงบ
ด้านหลังฉันคือเสียงเครื่องชงกาแฟที่กำลังเตรียมกาแฟให้ฉัน
ตรงหน้าฉันคือโทรศัพท์ ที่มีภาพของคนที่มีค่าที่สุดสำหรับฉัน เธอกำลังพยายามสั่งอะไรสักอย่างมากิน และในระหว่างนั้นก็แกว่งขาเบา ๆ
ช่วงเวลาธรรมดาเหลือเกิน…
ธรรมดาจนเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ฉันยังไม่กล้าหวังเลยว่ามันจะมาถึง
ฉันมองเธอ และในวินาทีนั้นฉันแทบไม่ต้องหายใจ ความรู้สึกเมื่อได้เห็นเธอ เติมเต็มฉันด้วยทุกสิ่งที่ฉันต้องการในชีวิต การได้กอดเธอ… นั่นคือความฝัน… ฉันยังไม่เคยได้กอดเธอเลย แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกนั้นก็ยังอยู่ที่นี่… เป็นสายใยที่แข็งแรงมาก เป็นของเราทั้งสองคน
ยุคสมัยนี้ ที่ฉันเคยลดค่ามันในความคิดของตัวเอง ด้วยคำพูดอย่างว่า “วางโทรศัพท์ลง แล้วมองดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรา” กลับมอบบทเรียนให้ฉัน และก็เป็นผ่านโทรศัพท์เครื่องนี้เอง ที่มันมอบความสุขให้ฉัน—ความสุขที่ฉันเคยเลิกฝันไปแล้ว
ฉันคิดว่า บางครั้งการคิดมากเกินไปก็เป็นความผิดพลาด
บางครั้งฉันก็แค่อยากใช้ชีวิตไปเฉย ๆ โดยไม่ต้องคิดอะไร ปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง และได้ดื่มด่ำกับความงดงามของการมีชีวิตอยู่แบบนี้