เช้า… ฉันแทบจะมองไม่เห็นผ่านดวงตาที่ง่วงงุน มือหนึ่งถือโทรศัพท์และเขียนบันทึกความคิดที่เกิดจากความรู้สึกของเมื่อวาน ขณะนั้นเอง ข้อความจากอีกฟากหนึ่งของโลกก็มาถึง — จากสถานที่ซึ่งหัวใจของฉันพำนักอยู่ แต่ข่าวนั้นไม่ใช่ข่าวดี โรคภัยกำลังทำให้ชีวิตของคนใกล้ชิดยากลำบาก และจากที่ไกลนี้ ฉันทำได้เพียงเป็นกำลังใจผ่านถ้อยคำบนหน้าจอ แม้ว่าในใจฉันอยากจะไปอยู่ตรงนั้นทันที — จับมือ กอด ช่วยเหลือ และปลอบโยน
ร่างกายยังคงอยู่ที่นี่ แต่จิตวิญญาณกลับอยู่ที่นั่น
คุณเองเคยรู้สึกบ้างไหม ว่าการมีอยู่ของคุณเหมือนอยู่ในที่อื่น ไม่ใช่ตรงที่ร่างกายคุณอยู่? แปลก… และไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก
ฉันอาจไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ฉันเชื่อว่า หากฉันไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของตัวเองที่นี่ บางทีพวกเขาอาจจะสัมผัสได้ที่นั่น — ที่ซึ่งเขาอยู่ตอนนี้ บางทีเราอาจสามารถก้าวข้ามระยะทาง และไปอยู่ในที่ที่เราปรารถนาจริง ๆ หรือบางที… มันอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับใครบางคนที่อยู่ไกลออกไป