ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ อากาศย้อมด้วยสีเหลืองอ่อน สายตาพร่ามัวเล็กน้อย ฉันนั่งเงียบ ๆ มอง ดู รับรู้ พยายามเข้าใจ และทำซ้ำทุกท่าทาง กลิ่นนั้น มือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ร่องรอยของประสบการณ์ และภูมิปัญญาแห่งโลกใบนี้ ฉันรู้สึกปลอดภัย ไร้กังวล ได้รับการปกป้องจากมือนั้น
อากาศเปลี่ยนไป สายตากลับชัดเจนขึ้น มือเหล่านั้น… มือเดิมหรือเปล่า? ไม่ใช่ มือเหล่านี้เป็นของฉันเอง ทุกวินาทีที่ผ่านไป มันยิ่งดูคล้ายมือคู่นั้นมากขึ้น พวกมันผ่านเส้นทางบางอย่างมาแล้ว เรียนรู้อะไรมาบ้าง ทำไมไม่มีใครมองมือเหล่านี้แบบที่ฉันเคยมองในวันนั้น? ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ตอนนั้นมีหลายคน — ไม่ใช่แค่เด็ก ๆ แต่เป็นหลาน ๆ ด้วย…
กาลเวลาเปลี่ยนไป ความเบาสบายของชีวิตหายไป… บางทีอาจจะหายไปแค่ในใจของเรา และใจนั้นก็เปลี่ยนชีวิตเราไป ทำไมฉันถึงได้นั่งอยู่ในอพาร์ตเมนต์สวย ๆ มีหูฟังครอบหู มองดูนกที่บินอย่างสงบเหนือทะเลสาบ? ฟังดูดีไหม? ก็ดี… แค่ชั่วครู่ มือเหล่านั้นในวันนั้นไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้ พวกเขามีปัญหามากมายกับชีวิตที่ยากลำบาก แต่ไม่มีหูฟัง ไม่มีศิลปินระดับโลก มีแต่นกร้องเพลง และเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ
ดังนั้น ถอดหูฟังออก แล้วฟังเสียงนกพวกนั้นดูสิ… บางที… แล้วเสียงหัวเราะล่ะ? ถึงเวลานำทุกอย่างกลับไปสู่ทางที่ควรจะเป็นแล้ว
ทำไมคุณถึงสอนให้เราเป็นคนดีในชีวิต… ฉันไม่ได้ตำหนิ… แต่ทำไมไม่ย้ำให้เรารู้ถึงความสำคัญของความสุข ความสำคัญของเสียงหัวเราะ?