เหนื่อยล้าอ่อนแรง ฉันมองไปที่ออเดอร์สุดท้าย เหลือเพียงแค่สองจาน… ค่ำคืนนี้ในที่สุดก็เริ่มสงบลง ค่ำคืนธรรมดากำลังเริ่มต้นขึ้น เสียงของฉันแทบไม่มีแล้วจากการสั่งงาน ร่างกายแห้งผากราวกับทะเลทราย ฉันก้าวออกจากครัว ผ่านประตูเข้าสู่ห้องอาหาร ด้วยความปรารถนาเพียงสิ่งเดียว—ดื่มน้ำเย็นสักแก้ว หลังจากสามชั่วโมงในนรกที่แทบจะหายใจไม่ออก
ฉันเอื้อมมือไป คว้าแก้วเกือบจะโดยสัญชาตญาณ แล้วกดโซดาเย็นใส่แก้ว สายตาเผลอเลื่อนไปยังระเบียง ที่นั่น คู่รักหนุ่มสาวนั่งอยู่ด้วยกัน ดื่มด่ำกับค่ำคืนริมทะเลสาบ ฉันจินตนาการได้ถึงความรู้สึกนั้น ฉันถอนหายใจ แล้วสูดลมหายใจเข้า อากาศสดชื่นปนกลิ่นน้ำจากเทือกเขาแอลป์ เคียงข้างคนที่เรารัก ฉันคิดว่า ช่วงเวลานี้คงจะเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดสำหรับฉัน
แปลกจริง ๆ ที่มีเพียงประตูหนึ่งบาน ระยะทางอาจจะแค่สิบเมตร แต่กลับหมายถึงความแตกต่างระหว่างความสุขสงบกับความทุกข์ทรมาน ไม่ยุติธรรมเลย? หรือบางทีนี่คือความจริงของชีวิต ทำไมบางคนต้องทำงานหนัก ขณะที่บางคนกลับได้ลิ้มรสช่วงเวลาเหล่านี้? ฉันก็ไม่รู้ บางทีเพียงเพื่อให้พวกเขาสามารถลิ้มรสได้จริง ๆ…
บางที หากวันหนึ่งเรามีช่วงเวลาเหล่านั้น เราก็คงจะไม่คิดเหมือนกันว่า ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังความสุขนั้น ท้ายที่สุดแล้ว เวลาฉันทำอาหารให้แขก ฉันก็ไม่เคยนึกเลยว่า ค่ำคืนนี้ของพวกเขาจะเป็นเช่นไร หรืออาหารที่ฉันปรุงจะมีส่วนเปลี่ยนแปลงค่ำคืนนั้นอย่างไร
แต่ค่ำคืนนี้ ภาพตรงหน้าทำให้ฉันหยุดนิ่ง บางทีพรุ่งนี้ ฉันจะตระหนักได้ว่า อาหารที่ฉันปรุง อาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาแบบนั้น และบางที…ฉันอาจทำให้มันดีขึ้นได้อีกสักเล็กน้อย