เวลา… ฮืมม์ ผมเคยได้ยินใครบางคนพูดว่า “ทำไมสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นอย่างเวลา ถึงต้องมากำหนดชีวิตของผม?” น่าสนใจดีนะ ตอนแรกผมก็แทบจะเห็นด้วยเลย
แต่พอผมได้คิดถึง… ฮืมม์… มิติของเวลานี้อยู่สักพัก มันทำให้ผมรู้ว่า “เวลา” นั้นสำคัญกว่าที่เราคิดไว้มากนัก
บางคนอาจคาดหวังว่าผมจะพูดเรื่องประสิทธิภาพ — การตื่นเช้า การทำอะไรได้มากขึ้น การวางแผนจนบรรลุเป้าหมาย ก็จริงนะ แต่นอกจากเรื่องเป้าหมายแล้ว สำหรับผม “เวลา” ยังเกี่ยวข้องกับความสงบในใจด้วย
มันเกี่ยวข้องกันยังไงน่ะเหรอ? ง่ายมากเลย ลองนึกภาพดูสิ — คุณทำงานหนัก เหนื่อยกาย เหนื่อยใจ จนแทบไม่ไหว มีเพียงประโยคเดียวที่ช่วยให้คุณไม่ล้มลงในตอนนั้นได้ “อีกแค่ชั่วโมงเดียว…” เวลา… ผู้ยิ่งใหญ่ที่ทำให้ใจเราสงบลงได้ แม้ในวันที่แทบหมดแรง
หรือบางครั้ง “เวลา” ก็เป็นความหวัง “อีกแค่สามเดือน… ผมก็จะได้กอดคนที่ผมรัก” “อีกแค่ครึ่งปี… ก็จะได้เกษียณ” “อีกไม่กี่เดือนก็ถึงคริสต์มาสแล้ว” เวลา… ในรูปแบบนี้ มันชื่อว่า “ความหวัง”
หรือบางที เวลา… ก็กลายเป็น “ความสุข” “ครบรอบปีที่สองแล้วนะ” “เรารักกันมาสองปีแล้ว” “ห้าปีในรั้วมหาวิทยาลัยผ่านไปไวเหมือนฝัน” “ฮืมม์… เจ้าตัวน้อยของเราก็อายุครบหนึ่งขวบแล้ว” ตอนนั้นเอง เวลา… คือความสุขล้วน ๆ
เธอวิ่งจบใน 50 วินาที จากศูนย์ถึงร้อยในเวลาเพียง 3.5 วินาที ความภาคภูมิใจ ความมั่นใจ และความรู้สึกอีกมากมาย — ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะเรา “รู้จักเวลา”
“ฉันมีเวลา… ขอนั่งพักหน่อย” ถ้าไม่มีเวลา เราจะอนุญาตให้ตัวเองพักแบบนี้ได้ไหม? ใช่ไหม? แม้จะไม่มีความรู้สึกว่าบางสิ่งไม่ดีอาจจะเกิดขึ้นต่อไป… ก็คงยากที่จะพักได้
นาฬิกา — เครื่องประดับที่ดูไร้เหตุผล สายโลหะที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนเล็ก ๆ เคลื่อนไหวซ้ำ ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด มันมีไว้ทำไมกันนะ? เราสวมมันไว้เฉย ๆ งั้นเหรอ? ผมก็ไม่แน่ใจ… บางทีหลายคนอาจมองเห็นใน “เวลา” เหมือนที่ผมเห็น หรืออาจจะเป็นสิ่งที่คนในอดีตเคยมองเห็น แล้วหล่นหายไปอยู่ในส่วนลึกของจิตใต้สำนึก ในที่สุด เหมือนทุกสิ่งที่สำคัญ — มันค่อย ๆ จมหายไปพร้อมกับเวลา
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม… ผมมีความสุขที่เรายังมี “เวลา”